زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٠ - بخش هفتم استمداد از طايفه انصار

عَامِلُونَ* وَانتَظِرُوا إِنَّا مُنتَظِرُونَ) [١]؛

ترجمه:

سپس بانوى اسلام گروه انصار را مخاطب ساخته و با آهنگى رسا و محكم و كوبنده ادامه سخن داد و چنين فرمود:

اى جوانمردان! و اى بازوان توانمند ملت و ياران اسلام! اين ناديده گرفتن حق مسلم من از سوى شما چيست؟ اين چه تغافلى است كه در برابر ستمى كه بر من وارد شده نشان مى‌دهيد؟!

آيا رسول خدا (صلى الله عليه وآله) پدرم نمى‌فرمود: «احترام هر كس را در مورد فرزندان او بايد نگاه داشت؟»

چه زود اوضاع را دگرگون ساختيد، و چه با سرعت به بيراهه گام نهاديد، با اين‌كه توانايى بر احقاق حق من داريد، و نيروى كافى بر آنچه مى‌گويم در اختيار شماست.

آيا مى‌گوئيد: محمّد (صلى الله عليه وآله) از دنيا رفت- و با مردن او همه چيز تمام شد، و خاندان او بايد به دست فراموشى سپرده شوند و سنّتش پايمال گردد؟-.

آرى مرگ او مصيبت و ضربه دردناكى بر جهان اسلام بود، فاجعه سنگينى است كه بر همه، غبار غم فرو ريخت، و شكافش هر روز آشكارتر، و گسستگى آن دامنه‌

دارتر، و وسعتش فزونتر مى‌گردد، زمين از غيبت او تاريك،

[١]. هود، آيه ١٢١ و ١٢٢.