زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٦ - ٤- يك محاكمه تاريخى

پيامبران ارثى از خود نمى‌گذاريم، و هر چه بعد از ما بماند صدقه خواهد بود!» [١]، از قبول پيشنهاد «ارث» نيز سرباز زد.

در حالى كه در يك بررسى اجمالى روشن مى‌شود كه نظام حاكم غاصب در اين عمل خود مرتكب ده خطاى بزرگ شد كه فهرست وار در اين‌جا مطرح مى‌كنيم، هر چند شرح آن نياز به بحث فراوان دارد:

١- فاطمه (عليها السلام) «ذو اليد» بود، يعنى ملك فدك در تصرف او بود، و از نظر تمام قوانين اسلامى و قوانين موجود در ميان عقلاى جهان هيچ گاه از «ذو اليد» مطالبه شاهد و گواه نمى‌شود مگر اين‌كه دلايلى بر باطل بودن «يد» و تصرف او اقامه گردد.

فى المثل اگر كسى در خانه‌اى ساكن و مدعى مالكيت آن باشد، مادام كه دليلى بر نفى مالكيت او اقامه نشده، نمى‌توان آن را از دست وى بيرون كرد، و هيچ جهتى ندارد كه شاهد و گواهى بر مالكيت خود اقامه كند، بلكه همين تصرف (خواه بوسيله خود او باشد يا نمايندگان او) بهترين دليل بر مالكيت است.

٢- شهادت بانوى اسلام (عليها السلام) به تنهايى در اين مسأله كافى بود، چرا كه او به شهادت آيه شريفه:

« (إِنَّمَا يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً)؛ [٢]

[١]. انّا مَعاشِرَ الْانْبِياءِ لا نُوَرِّثُ، ما تَرَكْناه صَدَقَةٌ.

[٢]. احزاب، آيه ٣٣.