زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٤ - بخش دوّم

(وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَات مِّنَ السَّمَاءِ وَالْارْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ).

(وَالَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ هَؤُلَاءِ سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَمَا هُمْ بِمُعْجِزِينَ)؛

ترجمه:

واى بر آنها چگونه خلافت را از كوه‌هاى محكم رسالت، و شالوده‌هاى متين نبوّت و رهبرى، و جايگاه نزول وحى و جبرئيل امين، و آگاهان در امر دنيا و دين، كنار زدند؟

«آگاه باشيد زيان آشكار همين است!»

آنها چه ايرادى را بر ابوالحسن على (عليه السلام) داشتند؟

والله آنها بر شمشير برنده او ايراد مى‌گرفتند، و بى‌اعتناييش در برابر مرگ در ميدان نبرد، و قدرت او در جنجگويى، و ضربات درهم شكننده‌اش بر دشمن!

(آرى) بخدا سوگند (اگر امر خلافت با او بود) هر گاه مردم از جاده حق منحرف مى‌شدند و از پذيرش دليل روشن سرباز مى‌زدند، آنها را با نرمى و ملايمت به سوى منزل مقصود سير مى‌داد سيرى كه هرگز آزار دهنده نبود، نه مركب ناتوان مى‌شد، و نه راكب خسته و ملول.