زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٥ - تفسير فشرده

مى‌درخشد، و هر كس را بى‌اختيار به سوى خود جذب مى‌كند و «لا اله الا هو» مى‌گويد.

٦- نه كنه ذاتش با انديشه‌هاى ژرف درك مى‌شود كه:

«كُلَّما مَيَّزْتُمُوهُ بِاوْهامِكُمْ فِي ادَقِّ مَعانِيهِ مَخْلُوقٌ مَصْنُوعٌ مِثْلُكُمْ مَرْدُودٌ الَيْكُمْ». [١]

و نه بر كنه صفاتش كسى راه مى‌يابد. بنابراين همه بايد اعتراف كنيم كه:

«وَ ما عَرَفْناكَ حَقَّ مَعْرِفَتِكَ». [٢])

تو را چنانكه حق معرفت توست نشناختيم.

«ما عَبَدْناكَ حَقَّ عِبادَتِكَ». [٣])

و آن گونه كه شايسته عبوديت توست پرستش نكرديم.

٧- يكى از مسائل مهم در امر خلقت اين است كه در آغاز، ماده‌اى وجود نداشت كه خداوند اين جهان را از ماده‌هاى پيش ساخته‌اى بيافريند، بلكه آفرينش بعد از عدم محض صورت گرفت، و اين خلقت مخصوص به ذات پاك خداوند است كه حتى تصوّر آن براى گروهى مشكل است.

٨- مسأله مهم ديگر در آفرينش اين است كه صورتگران هميشه در

[١]. مجلسى، بحارالانوار، جلد ٦٩، صفحه ٢٩٣ و نيز شيخ بهايى در كتاب اربعين.

[٢]. همان مدرك.

[٣]. نورى، مستدرك الوسائل، جلد ١، صفحه ١٦.