حكمت نامه بسيج - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٥ - حديث

٣٥٤. امام سجّاد عليه السلام‌در دعايش: بارالها! من از هرچه با اراده تو مخالفت دارد و يا از محبّت تو به دور است، به سويت توبه مى‌كنم؛ از آنچه در دلم مى‌گذرد، نگاه‌هاى چشمم و گفته‌هاى زبانم.

٣٥٥. امام سجّاد عليه السلام‌در دعايش: از هر لذّتى، جز [لذّت‌] ياد تو و از هر آسايشى، جز [آسايش‌] انس با تو و از هر شادى‌اى، جز [شادىِ‌] قرب تو و از هر كارى، جز طاعت تو، از تو آمرزش مى‌طلبم.

٣٥٦. امام صادق عليه السلام: دل، حرم خداست. پس در حرم خدا، جز خدا را جاى مده.

٣٥٧. امام صادق عليه السلام: خداوند به هيچ بنده‌اى نعمتى بزرگ‌تر و ارزنده‌تر از اين نداده است كه در دل او همراه با خداى عز و جل غير او نباشد.

٣٥٨. امام صادق عليه السلام: اگر مردم ارزش شناختِ خداى عز و جل را مى‌دانستند، به‌نعمتها و خوشيهاى زندگى دنيوى كه خداوند، دشمنان را از آن برخوردار ساخته است، چشم نمى‌دوختند و دنيايشان از آنچه با گامهايشان بر آن پاى مى‌نهند نيز كمتر مى‌شد و با نعمت شناخت خدا، متنعّم مى‌شدند و از آن، لذّت مى‌بردند؛ لذّت بردن كسى كه همواره در باغهاى بهشت، در كنار اولياى خداست. در حقيقتْ خداشناسى، مونسى در برابر هر بى‌كسى، دوستى در برابر هر

تنهايى، نورى در برابر هر تاريكى، نيرويى در برابر هر ناتوانى، و درمانى براى هر بيمارى است.