حكمت نامه بسيج - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٧ - حديث

١٤٠. امام على عليه السلام: ارزشمندترين مؤمنان از نظر باورهاى دينى كسى است كه داد و ستد و خشم و خشنودى‌اش براى خدا باشد.

١٤١. المناقِب: زمانى كه امير مؤمنان، عمرو بن عبد وُدّ را در چنگ خود، گرفتار كرد، او را نكشت. جمعى، زبان به نكوهش على عليه السلام گشودند. حذيفه به دفاع از او برخاست. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آرام باش اى حذيفه! به زودى على علّت درنگ خود را خواهد گفت».

آن گاه، على عليه السلام عمرو را كُشت. وقتى برگشت، پيامبر صلى الله عليه و آله علّت درنگش را جويا شد. گفت: «او مادرم را دشنام داد و به صورتم آب دهان انداخت و من ترسيدم اگر او را بكشم، براى دلخوشى خودم باشد. از اين رو، رهايش كردم تا خشمم فرونشيند. سپس او را به خاطر خدا كشتم».

١٤٢. فاطمه عليها السلام: هر كه عبادت ناب و خالصانه خود را به درگاه خدا فرا برَد، خداوند عز و جل، بهترين كارى را كه به صلاح اوست، برايش فرو فرستد.

١٤٣. امام صادق عليه السلام: عمل خالص، آن است كه نخواهى كسى جز خداى عز و جل، تو را بر انجام دادن آن بستايد.

١٤٤. بحار الأنوار: در داستان موسى و شعيب عليهما السلام آمده است: زمانى كه موسى نزد شعيب رفت، شعيب، آماده خوردن شام بود. پس به موسى گفت: اى جوان! بنشين شام بخور. موسى گفت: پناه بر خدا!

شعيب گفت: چرا؟ مگر گرسنه نيستى؟ موسى گفت: چرا؛ امّا مى‌ترسم اين پاداشِ آبى باشد كه به دخترانت دادم. من از خاندانى هستم كه اگر همه زمين پُر از طلا شود، كمترين كار آخرت را به آن نمى‌فروشيم.

شعيب گفت: اى جوان! به خدا اين پاداش آن كار تو نيست؛ بلكه عادت ما و پدران ما، ميهمان‌نوازى و اطعام است.

در اين هنگام، موسى نشست و شام خورد.