هرگاه خداوند ، بنده اى از امّتم را دوست بدارد ، محبّتش را در دل هاى برگزيدگانش ، در جان هاى فرشتگانش و ساكنان عرشش مى افكند ، تا دوستش بدارند . به حقيقتْ چنين كسى ، دوستدار خدا است . خوشا به حالش! و او را در روز قيامتْ نزد خداوند ، حقّ شفاعت است .

ر . ك : كتاب راهنماى محبت ص ٤٦ (ايمان و كار شايسته) ؛ ص ١٨٧ (دوستى نيكى و نيكان) .

٦ / ٣

اُنس با خدا

«پروردگارا ! دوست داشتم بدانم كه كدام بنده ات را دوست مى دارى ، تا دوستش بدارم؟» . خداوند فرمود : «هرگاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند ، پس من به او اجازه ياد كردن خود را داده ام و من او را دوست دارم؛ امّا هرگاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند ، پس من او را از آن بازداشته ام و من او را دشمن مى دارم» .

نشانه دوستى خدا ، دوست داشتن ياد خداست و نشانه دشمنى با خدا ، دشمنى با ياد كردن خداست .