از امير مؤمنان منقول است كه پيامبر صلى الله عليه و آلهاز پروردگارش در شب معراج پرسيد : «پروردگارا ! كدام يك از اعمالْ برتر است ؟». خداوند متعال فرمود : «هيچ چيز نزدم برتر از توكّل به من و خشنودى به قسمت من نيست . اى محمّد! دوستى ام براى آنان كه به خاطر من يكديگر را دوست مى دارند ، ثابت است ؛ و دوستى ام براى آنان كه به خاطر من به يكديگر مهر مى ورزند ، ثابت است؛ و دوستى ام براى آنان كه به خاطر من به يكديگر مى پيوندند ، ثابت است؛ و دوستى ام براى توكّل كنندگان بر من ، ثابت است . براى دوستى ام ، نه نشان [ثابت ]و اندازه اى است ، و نه فرجام و نهايتى . هرگاه برايشان نشانى بردارم ، نشانى ديگر بگذارم . آنان هستند كه به [خاطر] نگاه من به آفريدگانم ، به آنها مى نگرند و نيازهايشان را نزد خلق نمى بَرَند؛ شكم هايشان از حرامخوارى سَبُك است ؛ خوشى شان در دنيا ياد من و دوستى من و خشنودى من [از آنان] است .

مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : «به من كارى بياموز كه با انجام دادنش ، خداوند مرا دوست بدارد ، آفريدگان نيز دوستم بدارند ، خداوند دارايى ام را بيفزايد ، تندرستم گرداند ، عمرم را طولانى كند و مرا با تو محشور سازد» . حضرت فرمود : «اينها شش صفت است كه نيازمند شش صفت ديگر است: هرگاه خواستى خداوند دوستت بدارد ، از او بترس و تقواى او را پيشه كن؛ و هرگاه خواستى آفريدگان دوستت بدارند ، به آنان نيكى كن و آنچه را در دست دارند ، رها كن؛ و هرگاه خواستى خداوند دارايى ات را بيفزايد ، زكات بپرداز؛ و هرگاه خواستى خداوند تندرستت گرداند ، بسيار صدقه بده؛ و هرگاه خواستى خداوند عمرت را طولانى كند ، به ديدار خويشاوندانت برو؛ وهرگاه خواستى خداوند تو را با من محشور سازد ، در برابر خداى يگانه قهّار ، سجده ات را طولانى كن» .