[رسول خدا] فرمود : «خداوند ، سه تن را دوست دارد : شخصى كه شبانه برمى خيزد و به تلاوت قرآن مى پردازد؛ شخصى كه با دست راستش صدقه مى دهد» ـ گمان مى كنم پس از آن فرمود : «و آن را از دست چپش پنهان مى دارد؛ و شخصى كه همراه گروهى رزمنده باشد و چون يارانش فرار كنند ، خود به رويارويى دشمن مى شتابد» .

حديثى از ابوذر برايم نقل كرده بودند و من دوست داشتم او را ببينم . پس چون او را ديدم ، به او گفتم : «اى ابوذر! از تو حديثى برايم نقل كرده اند كه دوست داشتم تو را ببينم و درباره آن از تو بپرسم» . ابوذر گفت : «اينك ديدى . پس بپرس» . گفتم : «شنيده ام كه مى گويى : رسول خدا فرمود : خداوند عزّ وجلّ ، سه تن را دوست دارد و سه تن را دشمن دارد؟» گفت : «آرى ، گمان ندارم كه به دوستم محمد صلى الله عليه و آله دروغ مى بندم» ، و اين جمله را سه بار تكرار كرد. گفتم : «آن سه تن كه خداوند دوستشان دارد ، كيان اند؟» . گفت : «مردى كه در راه خدا مى جنگد . پس براى جهاد و به انتظار پاداشِ خدا ، با دشمن روياروى مى شود و پيكار مى كند تا كشته شود . شما نيز در كتاب خداوند عزّ وجلّ، در اين باب مى خوانيد : «خداوند ، كسانى را كه در راهش چون صفى مى جنگند ، دوست دارد» ؛ و مردى كه همسايه اش او را مى آزارد و او بر آزارش شكيبايى مى ورزد و انتظار پاداش از خدا دارد . پس خداوند او را با مرگ يا زندگى از اين آزار ، ايمن مى گرداند ؛ و مردى كه همراه مردمى است . پس در حركت هستند تا آن كه خواب يا چرت بر آنان چيره مى شود و آنان ، آخر شب [براى خواب] فرود مى آيند ، امّا او به وضو و نمازش مى پردازد.