خداوند ـ عزّ وجلّ ـ مى فرمايد : «هرگاه اشتغال به من بر بنده ام چيره گردد ، خواسته و لذّتش را در ياد خود قرار خواهم داد . پس چون خواسته و لذّتش را در ياد خود قرار دادم ، عاشق من مى شود و من عاشق او مى شوم . پس چون عاشق من شد و من عاشق او شدم ، پرده ميان خود و او را برخواهم داشت و اين حالت را بر او مسلّط خواهم كرد ، تا آن كه چون مردم غافل شدند ، او غافل نشود «اين كسان ، سخنشان سخن پيامبران است . آنان ، قهرمانان حقيقى هستند» .

ياد خدا ، كليد اُنس گرفتن است .

ياد خدا،قوت جان ها و همنشينى با محبوب است.

بارالها ! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و به هنگام غفلت ، مرا به ياد خود هشيار ساز . به روزگار مهلت ، مرا در راه طاعت خود به كار گير و راه آسانى به سوى دوستى ات برايم بگشا كه با آن ، خير دنيا و آخرت را بر من كامل گردانى .

ر . ك : ص ١٩٥ (انس با خدا)؛ ص ٢١٣ (ديدار خدا) . ٢ / ٤

تقوا

اى جابر ! بدان كه باتقوايان ، برايت كم هزينه ترينِ مردم دنيا و بيشترين يارى رسان هستند . [خدا را] ياد مى كنى و آنان، يارى ات مى كنند و اگر فراموش كنى ، به يادت مى آورند؛ فرمان خدا را همواره بر زبان مى آورند و پايبند و اجرا كننده فرمان خدا هستند؛ محبّتِ خود [به غير خدا] را براى دوستى پروردگارشان بُريده اند و از دنيا براى پيروى از فرمانروايشان، روى گردانده اند و با دل هاى خود، به خداوند ـ عزّ وجلّ ـ و دوستى اش نگريسته اند و دانسته اند كه همو به سبب جايگاه بزرگش شايسته نگريستن است .