منقول است كه نوجوانى كه هنوز به سنّ بلوغ نرسيده بود ، به پيامبر صلى الله عليه و آله سلام كرد و از خوشحالى ديدن ايشان ، چهره اش گشاده گشت و لبخند زد . حضرت به او فرمود : «اى جوان! مرا دوست دارى ؟» . گفت : «اى رسول خدا ! به خدا قسم ، آرى» . فرمود : «همچون چشمانت ؟» گفت : «بيشتر» . فرمود : «همچون پدرت ؟». گفت : «بيشتر» . فرمود : «همچون مادرت ؟» گفت : «بيشتر» . فرمود : «همچون خودت ؟» . گفت : «اى رسول خدا ! به خدا قسم ، بيشتر» . فرمود : «همچون پروردگارت ؟» . گفت : «خدا را ، خدا را ، خدا را ، اى رسول خدا ، كه اين مقام ، نه براى توست و نه ديگرى! در حقيقت ، تو را براى دوستى خدا ، دوست مى دارم» . در اين هنگام ، پيامبر صلى الله عليه و آله به همراهان خود روى كرد و فرمود : «اين گونه باشيد . خدا را به سبب احسان و نيكى اش به شما دوست بداريد و مرا براى دوستى خدا ، دوست بداريد» .