بنابراين ، نماز ، بهترين وسيله براى خودسازى و سازندگى و ساختن جامعه توحيدى و مبتنى بر محبّت خداست . به همين جهت ، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از آن به عنوان «خَيرُ مَوضُوع» [٢] ياد مى كند و امام صادق عليه السلام درباره ارزش نماز و نقش آن در سازندگى انسان مى فرمايد :

ما مِن شَيءٍ بَعدَ المَعرِفَةِ تَعدِلُ هذِهِ الصَّلاةَ . [٣]

پس از شناخت [خدا] هيچ چيزى همپايه نماز نيست .

از اين رو ، امام خمينى رحمه الله در وصيّت نامه اخلاقى خود ، پس از آن كه خودخواهى و خودبينى را ريشه همه فتنه ها و گرفتارى هاى بنى آدم مى خواند و جهاد براى قطع اين ريشه را جهاد اكبر مى نامد و پيروزى در اين جهاد را مايه اصلاح همه چيز و همه كس تعريف مى كند ، تأكيد مى فرمايد كه راه رسيدن به اين پيروزى ـ پس از استمداد از خداوند متعال ـ نماز است . متن نوشته امام ، خطاب به فرزندش چنين است : پسرم! سعى كن كه به اين پيروزى دست يابى ، يا دست كم به

[١] خصال ، ج ٢ ص ٦٢٠ ح ١٠ ، نهج البلاغه : حكمت ١٣٦ .[٢] معانى الأخبار ، ص ٣٣٣ ح ١ و مسند ابن حنبل : ج ٨ ص ١٣٢ ح ٢١٦٠٨ .[٣] الكافي ، ج ٣ ، ص ٢٦٤ ح ١ و امالى طوسى : ٦٩٤ / ١٤٧ از زرعه ، ارشاد القلوب ص ١٤٥ ، بحار الانوار : ج ٢٧ ص ٢٠٢ ح ٧١ .