خداوند سبحان ياد خود را مايه صفاى دلها قرار داده است ، كه پس از ناشنيدن ، بدان مى شنود ، و در پى ناديدن ، بدان مى بيند و پس از سرپيچى ، بدان پيروى او مى كند .

مُداوَمَةُ الذِّكرِ ، قوتُ الأَرواحِ ومِفتاحُ الفَلاحِ . [٢]

تداوم ياد خدا ، نيروى جان ها و كليد رستگارى است .

دسته سوم ، متونى كه انس با خدا ، همنشينى با او و عشق و محبّت او را ثمره ياد خدا مى دانند . مانند آنچه از پيامبر اسلام نقل شده است :

مَن أكثَرَ ذِكرَ اللّه ِ ، أحَبَّهُ . [٣]

آن كه فراوان ياد خدا كند ، او را دوست خواهد داشت .

الذِّكرُ مِفتاحُ الاُنسِ . [٤]

ياد الهى ، كليد انس است .

ذِكرُ اللّه ِ قوتُ النُّفوسِ ومُجالَسَةُ المَحبوبِ . [٥]

ياد خدا ، نيروى جان ها و همنشينى با محبوب است .

بر اساس اين نصوص ، ياد خدا در نخستين گام سلوك به سوى او ، آينه دل را از زنگار اخلاق و اعمال ناشايسته پاك مى كند و در

[١] نهج البلاغه : خطبه ٢٢٢ .[٢] غرر الحكم : ٩٨٣٢ .[٣] ر . ك : دوستى در قرآن و حديث ، ص ٣٢١ ح ٩٦٩ و ٩٧٤ و ٩٧٥ .