كيمياي عشق - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨

ياد خدا ، داروى دردهاى جانها است .

يا مَنِ اسمُهُ دَواءٌ و ذِكرُهُ شِفاءٌ . [١]

اى آن كه نامش دوا و يادش شفا است.

دسته دوم ، متونى كه بيان كننده نقش ياد خدا در آرامش دل و شرح صدر ، و نورانيت قلب و فكر ، و ايجاد حيات و حواسّ باطنى ، و رشد و تكامل معنوى است ؛ مانند گفتار خداوند متعال : أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـلـءِنُّ الْقُلُوبُ . [٢] آگاه باش؛ به ياد خدا دلها استوار مى گردد .

الذِّكرُ ، يَشرَحُ الصَّدرَ . [٣]

ياد خدا دل را گشايش مى دهد .

دَوامُ الذِّكر ِ، يُنيرُ القَلبَ وَالفِكرَ . [٤]

ياد مداوم خدا دل و خرد را درخشان مى كند .

مَن ذَكَرَ اللّه َ ، أحيا قَلبَهُ و نَوَّرَ عَقلَهُ و لُبَّهُ . [٥]

آن كه ياد خدا كند دلش را زنده بدارد و عقلش را درخشان كند .

إنَّ اللّه َ سُبحانَهُ جَعَلَ الذِّكرَ جِلاءً لِلقُلوبِ ، تَسمَعُ بِهِ بَعدَ الوَقرَةِ ،