خداوند به موسى عليه السلام وحى كرد : «هركه محبوبى را دوست بدارد ، با او همدم مى شود و هركه با محبوبى همدم گشت ، سخنش را تصديق مى كند و از كردارش خشنود مى شود ، و هركه به محبوبى اطمينان كند ، به او اعتماد مى ورزد ، و هركه مشتاق محبوبى شود ، در رفتن به سويش مى كوشد . اى موسى ! يادم از آنِ يادآوران ، ديدارم از آنِ شيفتگان ، و بهشتم از آنِ فرمانبران است و من خود ، ويژه دوستدارانم هستم».

در اخبار داوود عليه السلام آمده است : خداوند عزّوجل به او وحى كرد : اى داوود ! تا كى از بهشت ياد مى كنى و شوق ديدار مرا درخواست نمى كنى ؟ گفت : پروردگارا ! مشتاقانت كيانند ؟ فرمود : مشتاقانم كسانى هستند كه آنان را از هر غبار كدورتى پيراسته ام و با پرهيزْ هشيارشان ساخته ام و حجاب از برابر دل هايشان چنان برداشته ام كه به من مى نگرند ... . اى داوود ! من دل هاى مشتاقان را از رضوان و خشنودى خود آفريده ام و با نور رخسارم پروريده ام و متنعم ساخته ام و آنان را چونان سخنگويانى براى خود برگزيده ام و پيكرهايشان را جايگاه نگاهم به زمين ساخته ام و از دل هايشان راهى به سوى خود گشوده ام كه از آن به من مى نگرند و هر روز بر شوقشان افزوده مى شود .