كيمياي عشق - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٥

اخلاص ، رازى از رازهاى من است كه آن را به قلب هريك از بندگانم كه دوستش داشته باشم ، مى سپارم .

هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد ، راستى را به او الهام مى كند.

هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، او را با آرامش و بردبارى مى آرايد .

هرگاه خداوند ، بـنده اى را دوست بدارد ، امانتدارى را محبوبش مى گرداند.

هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، راه صواب و هدايتش را به او مى نمايد و به او توفيق فرمانبرى از خود مى دهد .

هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد ، او را با عبرت ها پند مى دهد.

هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، قلبى سليم و پاك و خويى استوار ، روزى اش مى كند .

بخشندگى و دلاورى، صفاتى ارجمند هستند كه خداوند سبحان، آنها را در وجود هركه دوستش بدارد و آزموده باشد ، مى نهد .

هرگاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، عمل كردن به هشت صفت را به او الهام فرمايد : چشمْ فرو پوشيدن از گناهان ، ترس از خداوند ـ جلّ ذِكرُه ـ ، شرم ، بردبارى ، شكيبايى ، امانتدارى ، راستى و بخشندگى .