فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٩

فصل هفتم : اذان گوهاى پيامبر خدا

٧ / ١

سَرور اذان گويان

١٨٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نيكو مردى است بلال! او سَرور مؤذّنان است و دنباله روانش [در قيامت] ، همه ، مؤذّن اند. [١]

١٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اين بلال ، در حالى محشور مى شود كه بر شترى از شترهاى بهشت سوار است و بانگ مى زند : «أشهد أن لا إله إلاّ اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه » . و چون اين بانگ را سر دهد ، جامه اى از جامه هاى بهشت بر او پوشانده مى شود. [٢]

١٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، بلال را سوار بر يك شتر بر مى انگيزد ، پس اذان مى گويد ، و ما او را به راستى و درستى مشاهده مى كنيم ، و چون به جمله «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه » برسد ، همه خلايق ، از اوّلين و آخرينِ مؤمنان ، به آن شهادت مى دهند و از هر كه بايد پذيرفته شود ، پذيرفته مى شود. [٣]