فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٠

١٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روز قيامت ، مؤذّنان ، سوار بر شترى از شترهاى بهشت محشور مى شوند ؛ جلودارشان بلال است و صداهايشان به اذان بلند است و همگان به آنان مى نگرند . پس ، گفته مى شود : اينان كيستند؟ جواب داده مى شود : مؤذّنان امّت محمّد. [آن روز ،] مردم در بيم به سر مى برند ؛ امّا آنان بيمى ندارند ، و مردم ، اندوهناك اند ؛ ولى آنان اندوهى ندارند . [١]

١٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در روز قيامت ، پيامبران ، سوار بر چارپايان ، محشور مى شوند تا از قبرهايشان به محشر بيايند . صالح عليه السلام بر ناقه اش برانگيخته مى شود ، فرزندانم (حسن و حسين) بر شتر من ، عَضباء ، برانگيخته مى شوند و من ، سوار بر بُراق برانگيخته مى شوم كه گامَش تا دورترين نقطه نگاهش است . و بلال ، سوار بر شترى از شترهاى بهشت برانگيخته مى شود و بانگ ناب اذان را سر مى دهد و از روى راستى و درستى ، شهادت مى دهد و چون بگويد : «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه » ، همه اهل ايمان ، از اوّلين و آخرين آنها ، همصدا با او گواهى مى دهند . پس ، از هر كه بايد پذيرفته شود ، پذيرفته مى شود و از هر كه نبايد پذيرفته شود ، پذيرفته نمى شود. [٢]

١٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون روز رستاخيز شود ، من ـ خودستايى نباشد ـ نخستين كسى هستم كه زمين برايش شكافته مى شود . به دنبال من ، بلالِ مؤذّن و در پىِ او ، ديگر مؤمنان ، از گورهايشان بيرون مى آيند و بلال ، در حالى كه