فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١

١٣.تفسير العيّاشى ـ به نقل از عبد الصمد بن بشير ـ سپس [پيامبر صلى الله عليه و آله ] عبور كرد و نزديك و نزديك تر شد تا [فاصله اش ]به اندازه [فاصله ]دو سر كمان يا كمتر گرديد . آن گاه خداوند به بنده اش وحى كرد ، آنچه را كه وحى كرد ...» . [امام صادق عليه السلام] فرمود : «پس خداوند ، پيامبران و رسولان و فرشتگان را نزد او گرد آورد . آن گاه به جبرئيل عليه السلام فرمان داد و او براى نماز ، اذان و اقامه گفت و پيامبر خدا جلو رفت و با آنان نماز خواند . چون نمازش تمام شد ، رو به آنان كرد . خداوند به او فرمود : و از كسانى كه پيش از تو ، كتاب [آسمانى ]مى خواندند ، بپرس . قطعا حق ، از جانب پروردگارت به سوى تو آمده است . پس ، زنهار و از ترديدكنندگان مباش . و در آن روز ، پيامبر صلى الله عليه و آله از آنان پرسيد» . امام صادق عليه السلام فرمود : «اين ، آغاز [تشريع] اذان بوده است» . [١]

١٤.الكافى ـ به نقل از ابن اُذينه ـ : امام صادق عليه السلام فرمود : «اين ناصبى ها چه روايت مى كنند؟». گفتم : ... آنها مى گويند : اُبىّ بن كعب ، آن [نحوه اذان گفتن] را در خواب ديده است . فرمود : «دروغ مى گويند ! دين خداوند عز و جل ، ارجمندتر از آن است كه در خواب ديده شود» . سَديرصَيرفى گفت: فدايت شوم! پس شما درباره آن براى ما سخنى بگوييد. امام صادق عليه السلامفرمود : «خداوند عز و جل چون پيامبرش را به آسمان هاى هفتگانه برد ... ، جبرئيل عليه السلام گفت : اللّه أكبر ، اللّه أكبر ...» . [٢]