فرهنگ نامه اذان - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٨
١٤٠.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عايشه ـ : پيامبر خدا ، هر گاه صداى منادى (مؤذّن) را مى شنيد ، مى فرمود : «أشهد أن لا إله إلاّ اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه » . [١]
١٤١.مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو رافع : [پيامبر خدا ،] هر گاه بانگ مؤذّن را مى شنيد ، آنچه را كه او مى گفت ، بازگو مى كرد و چون به «حىَّ على الصلاة ، حىَّ على الفلاح» مى رسيد ، مى فرمود : «لا حول و لا قوّة إلاّ باللّه » . [٢]
١٤٢.امام على عليه السلام : سه چيز است كه جز شخص ناتوان ، آنها را فرو نمى گذارد : يكى اين كه مردى ، بانگ مؤذّنى را بشنود و آنچه را كه او مى گويد ، بازگو نكند . دوم ، اين كه مردى به جنازه اى برخورد كند و به صاحبان آن ، سلام نكند و گوشه اى از تابوت را نگيرد . و سوم ، اين كه مردى به امام جماعت در حال سجده برسد و تكبير[ة الإحرام ]نگويد و با او به سجده نرود و به سجده بى اعتنا بماند. [٣]
١٤٣.علل الشرائع ـ به نقل از سليمان بن مقبل مداينى ـ به موسى بن جعفر عليه السلامگفتم : به چه دليل ، مستحب است كه هر گاه انسان بانگ اذان را مى شنود ، همانند آنچه را كه مؤذّن مى گويد ، بگويد ، حتّى اگر در حال قضاى حاجت است؟ فرمود : «اين كار ، روزى را زياد مى كند» . [٤]
١٤٤.امام رضا عليه السلام : مردى نزد امام صادق عليه السلام از نادارى ، شِكوه كرد . فرمود : «هر گاه
[١] . مسند ابن حنبل : ج ٩ ص ٤٤١ ح ٢٤٩٨٧ ، سنن أبى داود : ج ١ ص ١٤٥ ح ٥٢٦ .[٢] . مسند ابن حنبل : ج ٩ ص ٢٣٠ ح ٢٣٩٢٧ ، مسند ابن الجعد : ص ٣٣٠ ح ٢٢٦٧ .[٣] . دعائم الإسلام : ج ١ ص ١٤٥ ، مسند زيد : ص ٩٥ .[٤] . علل الشرايع : ص ٢٨٥ ح ٤ ، بحار الأنوار: ج ٨٤ ص ١٧٧ ح ٧ .