فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٦

١٧٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ پس از ذكر اين «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! هر گاه براى نماز روز جمعه بانگ داده شد ، براى ذكر خدا بشتابيد و داد و ستد را رها كنيد كه اين براى شما بهتر است ، اگر بدانيد» ـ : كسى كه اذان را مى شنود و آن را اجابت مى كند ، فغان جهنّم را نخواهد شنيد. [١]

١٧٣.سنن أبى داوود ـ به نقل از ابو رَزين ـ : از ابن اُمّ مكتوم ، از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد : اى پيامبر خدا! من مردى نابينايم و خانه ام [از مسجدْ] دور است و عصاكش مناسبى هم ندارم . آيا رخصت دارم كه در خانه ام نماز بخوانم؟ فرمود : «آيا بانگ [اذان] را مى شنوى؟». گفت : آرى . فرمود : «برايت رخصتى نمى يابم» . [٢]

١٧٤.مسند ابن حنبل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ ابن اُمّ مكتوم نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : اى پيامبر خدا! منزل من ، دور است و شخصى نابينا هستم ، و اذان را هم مى شنوم. فرمود : «اگر اذان را مى شنوى ، اجابتش كن [و رهسپار مسجد شو] ، حتّى اگر [به آمدنِ] چهار دست و پا يا سينه خيز باشد» . [٣]

١٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : جفاى تمام است و كفر و نفاق است كه كسى [صداى] مُنادى خدا را بشنود كه بانگ اذان سر مى دهد و به رستگارى فرا مى خواند ، امّا اجابتش نكند. [٤]

١٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در بدبختى و ناكامى مؤمن ، همين بس كه صداى مؤذّن