فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٩

١٤٤.امام رضا عليه السلام : صداى اذان را شنيدى ، همان گونه كه مؤذّنْ اذان مى گويد ، اذان بگو» . [١]

ب ـ دعا كردن

١٤٥.سنن أبى داوود ـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ مردى گفت : اى پيامبر خدا! مؤذّنان بر ما فضيلت دارند. پيامبر خدا فرمود : «هر چه آنها مى گويند ، تو نيز بگو ، و چون تمام كردى ، [از خداوند ،] درخواست كن تا به تو عطا شود» . [٢]

١٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه مؤذّنْ بانگ [اذان] سر دهد ، درهاى آسمانْ گشوده مى شوند و دعا مستجاب مى گردد . پس ، هر كس اندوه يا گرفتارى دارد ، مترصّد [بانگ] مؤذّن باشد و چون مؤذّنْ دو تكبير گفت ، تكبير بگويند و چون شهادت گفت ، شهادت بگويند و هر گاه گفت : «حىَّ على الصلاة» ، بگويد : «حىَّ على الصلاة» و هر گاه گفت : «حىَّ على الفلاح» ، بگويد : «حىَّ على الفلاح» و سپس بگويد : بار خدايا ، پروردگارا! ما را بر اين فراخوانِ راستينِ اجابت شده ـ كه به واسطه آن ، دعوت حق و كلمه تقوا اجابت مى شود ـ زنده بدار و بر آن بميران و بر آن برانگيز و زنده و مرده ما را در زمره بهترين هاى اهل آن قرار بده . آن گاه حاجت خود را از خدا بخواهد. [٣]

١٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه صداى اذانِ مؤذّن را شنيديد ، بگوييد : بار خدايا!