فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥

١٢٨.الكافى ـ به نقل از جعفر بن محمّد بن يقظان ، به من در نزد قبر پيامبرت صلى الله عليه و آله جايى و آرامگاهى قرار ده. [١]

١٢٩.فلاح السائل ـ به نقل از معاوية بن وهب ـ : وقت مغرب بر امام صادق عليه السلاموارد شدم . ايشان اذان گفت و نشست و شنيدم كه دعايى را مى خواند كه پيش تر، مانند آن را نشنيده بودم . ساكت ماندم تا نمازش را تمام كرد و پرسيدم : سَرورم! از شما دعايى شنيدم كه مانند آن را هرگز نشنيده بودم! فرمود : «اين ، دعاى امير مؤمنان عليه السلام در شبى است كه در بستر پيامبر صلى الله عليه و آله [به جاى ايشان ]خوابيد . [٢] آن دعا اين است : اى آن كه با او پروردگار ديگرى نيست كه به درگاهش دعا شود! اى آن كه بالاتر از او آفريدگارى نيست كه از او ترسيده شود! اى آن كه غير از او معبودى نيست كه از او پروا شود! اى آن كه او را وزيرى نيست كه بر او در آيند! اى آن كه او را دربانى نيست كه صدايش زنند! اى آن كه هر چه از او بيشتر بخواهند ، بيشتر بزرگوارى و بخشش مى كند! اى آن كه هر چه جُرمْ بزرگ تر باشد ، رحمت و عفو او بيشتر است! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و با من ، آن گونه رفتار كن كه تو اهل آن هستى ؛ و تو اهل تقوا و اهل آمرزشى ، و تو اهل جود و نيكى و بزرگوارى هستى» . [٣] ك ـ سجده كردن ميان اذان و اقامه

١٣٠.فلاح السائل ـ به نقل از محمّد بن ابى عمير ، از امام صادق عليه السلامرا ديدم كه اذان گفت و سپس به سجده افتاد و ميان اذان و اقامه سجده اى كرد و چون سر از سجده برداشت ، فرمود : «اى ابو عمير! هر كس چنين كند ، خداى متعال همه گناهان او را مى آمرزد» .