فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٤

١٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به بلال ـ : اندازه اى كه خورنده از خوردنش و نوشنده از نوشيدنش فراغت مى يابد و يا شخصى براى قضاى حاجت مى رود و بيرون مى آيد ، فاصله بينداز. [١]

١٢٥.امام صادق عليه السلام : ميان اذان و اقامه بايد لحظه اى نشست. [٢]

١٢٦.امام صادق عليه السلام : هر گاه براى نمازِ واجب ايستادى ، اذان و اقامه بگو و ميان آن دو ، با نشستنى يا سخنى و يا گفتن تسبيحى ، فاصله بينداز . [٣]

ر . ك : وسائل الشيعة : ج ٤ ص ٦٣١ (ابواب اذان و اقامه / باب يازدهم) .

ى ـ دعا كردن پس از پايان اذان

١٢٧.امام زين العابدين عليه السلام : پيامبر خدا ، هر گاه بانگ مؤذّن را مى شنيد ، هر چه او مى گفت ، ايشان نيز تكرار مى كرد ، و هر گاه مؤذّن مى گفت : «حىَّ على الصلاة ، حىَّ على الفلاح ، حىَّ على خير العمل» ، ايشان مى فرمود : «لا حول و لا قوّة إلاّ باللّه » . و چون اقامه تمام مى شد ، مى فرمود : «بار خدايا! اى پروردگارِ دعوت كامل و نمازِ برپا شده! درخواست محمّد را در روز قيامت ، برآورده ساز و او را به درجه «وسيله» از [درجات] بهشت برسان و شفاعتش را درباره امّتش بپذير» . [٤]

١٢٨.الكافى ـ به نقل از جعفر بن محمّد بن يقظان ، به ـ : شخص ، پس از آن كه اذانش را تمام كرد ، بنشيند و بگويد : بار خدايا! دلم را پاك ، زندگى ام را برقرار ، و روزى ام را سرشار گردان و براى