فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣

و ـ صلوات فرستادن بر پيامبر ، پس از ذكر نام ايشان

١٢١.امام باقر عليه السلام : هر گاه اذان مى گويى ، «الف» و «هاء» را آشكار ساز و هر زمان كه نام پيامبر را بردى و يا شخص ديگرى آن را نام برد ، در اذان باشد يا غير اذان ، بر ايشان صلوات بفرست . [١]

ز ـ سخن نگفتن

١٢٢.امام صادق عليه السلام : سخن گفتنِ عمدى در اذان ، سزاوار نيست ؛ زيرا اذان ، درى از درهاى نيكى است و كسى كه مشغول يك كار نيك است ، سزاوار نيست آن را ناتمام بگذارد ، مگر به خاطر پرداختن به كارى همانند آن. [٢]

ح ـ كاسبى نكردن با اذان

١٢٣.كتاب من لايحضره الفقيه : مردى نزد امير مؤمنان عليه السلام آمد و گفت : اى امير مؤمنان! به خدا سوگند كه من تو را دوست دارم . [ امام عليه السلام] به وى فرمود : «ولى من تو را دشمن مى دارم» . گفت : چرا؟ فرمود : «چون تو اذان را وسيله كسب قرار داده اى و براى آموزش قرآن ، مزد مى گيرى» . [٣]

ط ـ فاصله انداختن ميان اذان و اقامه

١٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به بلال ـ : اى بلال! هر گاه اذان مى گويى ، با درنگْ بگو و هر گاه اقامه مى گويى ، با سرعت بگو ، و ميان اذان و اقامه ات ، به