فرهنگ نامه اذان - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨١
١١١.سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ : هر گاه در بيابان بودى ، صدايت را به اذان بلند كن ؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود : «هيچ جِن و اِنس و درخت و سنگى نيست كه بانگ اذان را بشنود ، مگر اين كه به آن ، شهادت مى دهد» . [١]
١١٢.صحيح البخارى : ابو سعيد خُدرى به عبد اللّه بن عبد الرحمان بن ابى صعصعه گفت : مى بينم كه تو گوسفند و باديه را دوست دارى . پس ، هر گاه با گوسفندانت و يا در باديه بودى و اذان گفتى ، با صداى بلند بگو ؛ زيرا صداى مؤذّن به گوش هيچ جِن و اِنس و موجود ديگرى نمى رسد ، مگر اين كه در روز قيامت ، برايش شهادت مى دهند . ابوسعيد گفت : من اين را از پيامبر خدا شنيدم. [٢]
١١٣.امام باقر عليه السلام : هر چه صدايت بلندتر باشد ـ بى آن كه خودت را به زحمت اندازى ـ شنونده اش بيشتر خواهد بود و در نتيجه اجر تو بزرگ تر است. [٣]
١١٤.امام صادق عليه السلام : هر گاه اذان گفتى ، آهسته مگو ؛ زيرا خداوند به اندازه صدارَسِ اذانت ، به تو پاداش مى دهد. [٤]
ج ـ رعايت تجويد
١١٥.الشرح الكبير ـ به نقل از ابو هريره ـ : پيامبر خدا فرمود : «كسى كه هاء را ادغام مى كند ، نبايد برايتان اذان بگويد» . گفتم : يعنى چگونه مى گويد؟
[١] . سنن ابن ماجة : ج ١ ص ٢٣٩ ح ٧٢٣ ، مسند ابن حنبل : ج ٤ ص ١٥ ح ١١٠٣١ .[٢] . صحيح البخارى : ج ١ ص ٢٢١ ح ٥٨٤ ، سنن النسائى : ج ٢ ص ١٢ .[٣] . كتاب من لا يحضره الفقيه : ج ١ ص ٢٨٤ ح ٨٧٥ .[٤] . تهذيب الأحكام : ج ٢ ص ٥٨ ح ٢٠٥ ، عوالى اللآلى : ج ١ ص ٣٣٠ ح ٧٨ .