فرهنگ نامه اذان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣

٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اهل آسمان از اهل زمين ، جز [ بانگ] اذان ، چيزى نمى شنوند. [١]

٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به بلال ، هر گ اى بلال! بالاى ديوار برو و صدايت را به اذان ، بلند كن ؛ زيرا خداوند ، بادى را براى اذان گماشته است كه آن را به آسمان فراز برد ، و فرشتگان ، هر گاه بانگ اذانِ اهل زمين را بشنوند ، مى گويند : «اين [صداها] ، صداى امّت محمّد است كه به توحيد خداوند عز و جل بلند است» و براى امّت محمّد صلى الله عليه و آله ، تا زمانى كه آن نماز را تمام كنند ، پيوسته آمرزش مى طلبند . [٢]

٣٨.حلية الأولياء ـ به نقل از شُمَيط بن عجلان ـ : مؤذّن بنى كعب ، حديث كرد و گفت : من در بيابانى بى آب و علف گرفتار شده بودم كه اذان گفتم . پس ، گوينده اى از پشت سرم به من گفت : خداوند ، چه نيكو تو را ادب آموخته است! برگشتم . ديدم كه ابو بَرْزه اسلمى است . گفت : از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد : «هيچ بنده اى نيست كه در بيابانى بى آب و علف اذان بگويد ، مگر آن كه هر درخت و گياه و كلوخ و خاك و هر چيز ديگرى كه در آن جا هست ، به واسطه اندك بودن يادكنندگان خدا در آن مكان ، گريه كردن را شيرين مى يابد» . [٣]

٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به اب اى ابو ذر! بنده ، هر گاه در بيابانى بى آب و علف باشد و وضو بگيرد يا تيمّم كند و سپس اذان و اقامه بگويد و