فرهنگ نامه آرزو

فرهنگ نامه آرزو - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩١

١٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : عجب دارم از كسى كه مرگ در تعقيب اوست و او آرزومنددنياست!

١٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه مى داند از عزيزان جدا مى شود و در خاك آرام مى گيرد و با حسابرسى مواجه مى شود، سزاوار است كه آرزو بركَنَد و كردار نيك در پيش گيرد.

١٢٨.امام على عليه السلام : هر كه چشم به راه اَجَلش باشد ، آرزويش كوتاه مى شود.

١٢٩.امام على عليه السلام : هر كه زندگى و عمرش را كوتاه ببيند ، اميد و آرزويش كوتاه باشد.

١٣٠.امام على عليه السلام : اگر بنده ، اَجَل را و فاصله [اندك] آن را مى ديد ، هر آينه ، آرزو راو فريب آن را دشمن مى داشت.

١٣١.امام على عليه السلام : اگر بنده ، اَجَل و شتاب آن را به طرف خود مى ديد ، بى گمان ، آرزو را دشمن مى داشت و از طلب دنيا دست مى كشيد.

١٣٢.امام على عليه السلام : اگر اجلْ شناخته مى شد، آرزو كوتاه مى گرديد .

١٣٣.امام على عليه السلام : كسى كه مرگ را با ديده يقينش ببيند ، آن را نزديك مى بيند. كسى كه مرگ را با ديده آرزويش ببيند ، آن را دور مى بيند.