٢٨٦.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجاتش ـ: منزّهى تو ، اى معبود من! ... تو با قدرت خويش ، ما را آفريدى... و به يگانگى ات ، هدايتمان فرمودى و راه نجات را برايمان آسان و هموار ساختى و از راه نابودى ، برحذرمان داشتى. امّا پاداش ما به تو اين بود كه خوبى هاى تو را با بدى پاسخ داديم و اين ، از آن روست كه ما بر انجام دادن آنچه [تو را ]به خشم مى آورد ، دلير گشتيم و به آنچه از رضايت تو به دور است شتافتيم ، و به فريب آرزوهايمان ، دل خوش كرديم و مرگ را ـ كه باز دارنده [از آرزوهاى باطل و گناهان ]است ـ ، به فراموشى سپرديم.

٨ / ١١

كوچك شمردن نعمت ها

٢٨٧.امام على عليه السلام : از آرزوها [و توقّعات] دورى كنيد ؛ كه آرزوها شكوه نعمت هاى خداوند به شما را از بين مى برند و آنها را در نظرتان كوچك مى نمايند و به ناسپاسى از آنها مى كشانند.

٨ / ١٢

كم رضايتى

٢٨٨.امام على عليه السلام : هركه آرزوهايش بسيار باشد ، رضايتش اندك است.

٨ / ١٣

افسوس

٢٨٩.امام على عليه السلام : حاصل آرزوها ، افسوس است.

٢٩٠.امام على عليه السلام : حاصل آرزوها ، افسوس است و ميوه اش ، تباهى .