١٥٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى اسماى حُسنا ـ: اى كريم! تويى آقاى من ، اميد من و اندوخته من ، ساز و برگ من ، و آرزوى من! پس، در دنيا آرزوى مرا كوتاه گردان و شوق و آمال مرا به خودت ، تداوم بخش.

١٥٦.امام على عليه السلام : از بدى شُبهات و تاريكى هاى فتنه ها به خدا پناه مى بريم ، و از ارتكاب گناهان ، از او آمرزش مى طلبيم و از او مى خواهيم كه ما را از كردارهاى بد و آرزوهاى ناپسند ، در پناه خود گيرد.

ر . ك : ص ١٠١ (راستى كردار) .

[١] در عيون الحكم والمواعظ (ص ٣١٥، ح ٥٥١٢)، به جاى «وَجَل (ترس و دلهره)»، «اَجَل» آمده است .