فرهنگ نامه آرزو

فرهنگ نامه آرزو - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٩

٤ / ٨

گناهكارى

١٠١.امام على عليه السلام : هر كه كردارش از گناهان سالم بماند ، به آرزويش از آخرت دست مى يابد.

١٠٢.امام على عليه السلام ـ در آمرزش خواهى بعد از نماز صبح ـ: بار خدايا! براى هر گناهى كه اَجَل ها را نزديك ، اميدها را قطع و عمرها را كوتاه مى كند ، از تو آمرزش مى طلبم.

١٠٣.امام صادق عليه السلام : مردى به امام حسين ـ كه درودهاى خداوند بر او باد ـ : نوشت: مرا دو كلمه موعظه كن. در پاسخ او نوشت: «هركس چيزى را از طريق نافرمانى كردن خدا بجويد، آنچه را بدان اميد دارد ، بيشتر از دست مى دهد و آنچه از آن مى گريزد ، زودتر به سرش مى آيد» .

٤ / ٩

اهمّيت ندادن به آخرت

١٠٤.امام على عليه السلام : كسى كه دنيا آرزو و مطلوب او باشد ، به آرزو و مطلوبش نمى رسد.

١٠٥.امام على عليه السلام : كسى كه براى آخرت كار نكند، به آرزويش نمى رسد.

١٠٦.امام حسين عليه السلام : زنهار، اين دنيا شما را نفريبد ، كه دنيا ، اميد هركه را به آن بگرايد ، قطع كند و هركه را به آن چشم طمع بندد ، نامراد مى سازد.