فرهنگ نامه آرزو - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٧
٧٣.امام على عليه السلام : هر كه تمام همّ و غمّش را براى آخرتش قرار دهد ، به آرزو دست مى يابد.
٧٤.امام على عليه السلام : هر كه آخرت ، همّ و غم او باشد ، به نهايت آرزويش از خوبى ها مى رسد.
٧٥.امام على عليه السلام : هر كه پاداش سراى نيكوتر (آخرت) را آرزو كند ، آرزوهايش دشوار نمى گردد.
٧٦.امام على عليه السلام : اولياى خداوند ، با شكيبايى به سوى پاداش رفتند و با كار [و تلاش] ، به سوى آرزو.
٧٧.امام على عليه السلام : شما اگر كارهاى نيك را غنيمت شماريد ، در آخرت به نهايت آرزوها مى رسيد.
٧٨.امام على عليه السلام : هان! شما در روزگار اميد به سر مى بريد كه در پىِ آن، اَجَل است. پس هركه در روزگار آرزومندى و پيش از فرا رسيدن اَجَلش كار كند، كارش به حال او سودمند مى افتد و اَجَلش به او زيانى نمى رساند و هر كه در روزگار آرزومندى و پيش از فرا رسيدن اجلش كوتاهى كند، زيانكار شود و مرگ و اجلش مايه زيان او مى گردد.
٣ / ٥
تكيه كردن به خدا
٧٩.امام على عليه السلام : كسى كه خدا اميد [و آرزوى] او باشد ، غايت اميد و آرزويش را درمى يابد.
٨٠.امام على عليه السلام : كسى كه اهتمام او به آنچه نزد خداست ، نباشد ، به آرزوهايش نمى رسد.