٦٢.امام صادق عليه السلام ـ در دعاى بعد از نماز عشاء ـبار خدايا! ... مرا از اين حال و روزكه دلْ تنگم كرده و صبرم را بُريده و چاره اى برايم باقى نگذاشته و قدرتم به آن نمى رسد و از توانم خارج گشته و اميد و چشمداشتم به مخلوق ، قطع شده و به ناچار نزد تو آمده ام، تو خود ، كفايتم كن.

٦٣.امام صادق عليه السلام ـ از دعاى ايشان در صبحگاه ـ: بار خدايا! سعى ، بى نتيجه ماند و چاره انديشى ها ، راه به جايى نبرد ، مگر در نزد تو، و همه راه ها بسته و مسيرها تنگ باشد ، مگر راه ها و مسيرهايى كه به تو مى رسند، و همه آرزوها بر باد رفته و اميدها قطع شده است، مگر آرزوى تو و اميد به تو، و همه خوش گمانى ها دروغ از آب درآمده و همه وعده ها زير پا گذاشته شده، مگر وعده هاى تو.

ر . ك : دانش نامه عقايد اسلامى : ج ٤ ص ٩٧ (راه هاى شناخت خدا / تجلّى فطرت در سختى ها ) .