١٩٢.امام على عليه السلام ـ به صعصعة بن صوحان ، هنگامى كه به عيادت او آمد و: اى صعصعة بن صوحان! از اين كه به عيادت تو آمده ام ، بر خود مناز و به فكرِ خويشتن باش ، كه گويا امر [مرگ] به تو رسيده است . مبادا آرزو تو را سرگرم و غافل گردانَد! به خدا مى سپارمت.

١٩٣.امام على عليه السلام : اى گروه مردمان [مسلمان] ! از خدا پروا كنيد؛ زيرا بسا آرزومندِ چيزى كه به آن نمى رسد، و سازنده بنايى كه در آن ، سكونت نمى كند و گِرد آورنده اموالى كه به زودى همه آنها را رها مى كند ؛ مالى كه شايد از راه باطل و يا نپرداختن حقّى گرد آورده است ؛ از راه حرامى به آن رسيده و بدان سبب گناهانى را مرتكب شده است؛ بار سنگين آن را به دوش گرفته و با دريغ و اندوه بر پروردگارش در آمده است، در حالى كه در دنيا و آخرت ، زيان كرده است ، و اين است آن زيانِ آشكار .