اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ٧٣ - ٣ - بد زبانى
«وَيْحَكَ وَ هَلْ يُكِبُّ النَّاسَ عَلى مَناخِرِهِمْ فِى النَّارِ الَّا حَصائِدُ الْسِنَتِهِمْ»[١]
واى بر تو! آيا مردم را جز درو شدههاى زبانشان به رو در آتش دوزخ مىاندازد؟
بدزبانى كه از هواها و انگيزههاى متنوع نفسانى سرچشمه مىگيرد، از صفات رذيله و اخلاق ناپسند در وجود انسان است و او را به گفتار بىفايده و بيجا و ارتكاب سخنان ناروا و حرام وادار مىكند. بسيارى از جرايم و گناهان از زبان نشأت مىگيرد.
امير مؤمنان ٧ فرمود:
«بَلاءُ الْإِنْسانِ فى لِسانِهِ»[٢]
گرفتارى انسان در زبانش است.
آثار بدزبانى
بخشى از اختلافات و درگيريهاى خانوادگى، در سايه بدزبانى زن يا شوهر است. و چه بسيار ناراحتيها و طلاقها برخاسته از سخن بد و نارواست. امير مؤمنان ٧ فرمود:
«رُبَّ فِتْنَةٍ اثارَها قَوْلٌ»[٣]
بسا فتنهاى كه سخنى آن را برانگيخته است.
بدزبانى هر يك از زن و شوهر در محيط زندگى خانوادگى، موجب كاهش محبّت و رنجش خاطر و مايه سرزنش و ملامت ديگران است. حضرت على ٧ فرمود:
«مَنْ ساءَ كَلامُهُ كَثُرَ مَلامُهُ»[٤]
هر كس سخنش بد باشد، بيشتر سرزنش مىشود.
علاوه بر آن، بيمارى «بدزبانى» غضب الهى و آتش جهنم را به همراه خواهد داشت.
[١] - اصول كافى، ج ٣، ص ١٧٧
[٢] - شرح غررالحكم، ج ٣، ص ٢٦١
[٣] - همان، ج ٤، ص ٦٠
[٤] - همان، ج ٥، ص ٣٠٦