اگر مذهب و ايمان عميق و ريشه‌دار به عنوان يكى از ملاكهاى انتخاب همسر، مورد توجّه قرار گيرد، زندگى با صفا و صميميت توأم مى‌گردد، هر يك از زن و مرد، خدا را در همه حال شاهد و ناظر بر اعمال خود مى‌بينند و با ايمان به حساب و رستاخيز و تشخيص حق و ناحق و ... به انجام وظايف مى‌پردازند.

ايمان همسر، تأثير بسزايى در التزام به دستورات دينى مانند رعايت حجاب، پرهيز از معاشرتهاى آلوده، خوددارى از مصرف مال حرام و ... دارد. روشن است زندگى خانوادگى دو فرد كه از نظر ديندارى در دو قطب مخالف قرار گرفته‌اند، چه وضعى پيدا مى‌كند؛ از كوچكترين مسائل زندگى تا مهمترين آن، كشمكش و درگيرى مستمر و پايان ناپذيرى وجود خواهد داشت كه جملگى از رعايت نكردن ملاك مذهب و ايمان در انتخاب همسر نشأت مى‌گيرد.

در روايات اسلامى تأكيد شده كه در انتخاب همسر، كفو بودن در دين و ايمان مورد توجه قرار گيرد و مردان با زنان ديندار پيمان زناشويى ببندند. پيامبر اسلام ٦ فرمود:

«... عَلَيْكُمْ بِذاتِ الدّينِ»[١]

بر شما باد به ازدواج با زنان ديندار.

مرد مسلمان نمى‌تواند زن كافر، مرتد، ناصبى‌[٢] (دشمن اهل بيت پيامبر ٦) و اهل كتاب را براى پيمان زناشويى برگزيند، گرچه ازدواج موقّت با زنان اهل كتاب اشكال ندارد.[٣]

زن مسلمان نيز كه داوطلب ازدواج است، بايد شوهر مسلمان انتخاب كند و نمى‌تواند

[١] - بحارالانوار، ج ١٠٣، ص ٢٣٥

[٢] - در روايات چنين مى‌خوانيم: امام باقر ٧ با زنى ازدواج كرد و پس از مدتى او را طلاق داد. هنگامى كه از علت آن‌پرسش شد، امام ٧، ناصبى بودن آن زن را يادآور شد.( ر. ك: وسائل الشيعه، ج ١٤، ص ٤٢٥.)

[٣] - ر. ك: وسائل‌الشيعه، ج ١٤، ص ٤١٠- ٤٣٥