آنها كودك را به بازى واداشته و حتى خود با آنها بازى مى‌كردند. داستان بازيهاى پيامبر ٦ با نوه‌هايش معروف است. در روايات مى‌خوانيم: آن حضرت آنان را بردوش خويش سوار مى‌كرد.[١]

امام صادق ٧ اين گونه سفارش مى‌كند:

«دَعِ ابْنَكَ يَلْعَبَ سَبْعَ سنينَ»[٢]

بگذار فرزندت تا هفت سالگى بازى كند.

كودك در بازى نياز به همبازى دارد؛ هرگاه كودك همبازى مناسب نداشته باشد و يا در محيط خانه تنها باشد، افسرده مى‌گردد. در مواردى كه كودكان مشغول بازى‌اند، مشاركت پدر و مادر و يا بزرگترها در بازى موجب خشنودى و سرافرازى آنان مى‌گردد.

پدر و مادر مى‌توانند با مشاركت مناسب در بازيهاى كودكان، ضمن بالا بردن مهارت و حس كنجكاوىِ آنها، كودكان را براى تحمّل شرايط آينده زندگى براساس ضوابط نظام هستى، آماده كنند و خواهشهاى آنان را تعديل كنند و بتدريج آنان را از حالت كودكانه خارج كرده، وارد دنياى بزرگتران سازند.

البتّه، در بازى با كودك بايد به امكانات و توان جسمانى و تعديل انتظارات كودك توجه داشته باشيم تا همبازى شدن با آنها لطمه‌اى به حرمت پدر و مادر وارد نسازد.[٣]

ب- افشاى سلام‌

پدر و مادر و مربّيان تربيتى بايد در محيط خانواده و اجتماع با استفاده از روشهاى عملى و آموزشى، كودك را با وظيفه اخلاقى سلام كردن آشنا سازند.

اگر كودك به بزرگترها سلام كرد، لازم است به گرمى جواب او را بگويند و با اين عمل، شخصيت او را مورد احترام قرار دهند. اگر به كودك اعتنا نشود و جواب سلام او داده نشود، عملًا كودك مورد تحقير قرار گرفته و از اين بى‌احترامى، ملول و آزرده خاطر خواهد شد.

[١] - مستدرك الوسائل، ج ١٥، ص ١٧١- ١٧٢

[٢] - مكارم الاخلاق، ص ٢٢٢

[٣] - ر. ك: خانواده و نيازمنديهاى كودكان، فصل ١١