اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ١٠٠ - ٤ - عفت(عفاف)

«بِالرِّفْقِ تَدُومُ الصُّحْبَهُ»[١]

با رفق و مهربانى، دوستى پايدار خواهد شد.

٤- عفّت (عفاف)

از ديگر وظايف متقابل همسران، برخوردارى از صفت ارزشمند «عفّت» (عفاف) است.

عفاف (به فتح عين) و نيز تعفّف آن است كه انسان، نفس خود را از ارتكاب كارهاى حرام و درخواست از مردم باز دارد و به كسى كه خويشتن را در مقابل محرّمات و در خواست چيزى از مردم حفظ مى‌كند، «عفيف» مى‌گويند.[٢]

در علم اخلاق، عفت را يكى از اقسام خلقيات و از فضايل نفس شهويه شمرده‌اند[٣] كه آدمى به مدد آن مى‌تواند بر بسيارى از ناپاكيها چيره گردد و دامنش را از فساد و تباهى حفظ كند. از اين رو، عفّت به معناى پاك بودن از كليّه آلودگيهاى جنسى و مسائل شهوانى است. امير مؤمنان ٧ فرمود:

«الصَّبْرُ عَنِ الشَّهْوَةِ عِفَّةٌ»[٤]

خويشتندارى در مقابل شهوت، عفت است.

اهميت عفت‌

آراستگى هر يك از زن و مرد به ملكه عفت، موجب پاكى، صداقت و سلامت در زندگى خانوادگى خواهد بود و نيكيها و صفاى زندگى را گسترش مى‌دهد. حضرت امير ٧ فرمود:

«الْعِفَّةُ رَأْسُ كُلِّ خَيْرٍ»[٥]

عفت، ريشه هر نيكى است.

[١] - شرح غررالحكم، ج ٣، ص ٢٣٧

[٢] - مجمع‌البحرين، ج ٣، ص ١٠٢

[٣] - ر. ك: چهل حديث، امام خمينى( ره)، ص ٥١٠- ٥١١، مؤسسه تنظيم و نشر آثار حضرت امام، ١٣٧١؛ لغت‌نامه دهخدا، ماده عفت

[٤] - شرح غررالحكم، ج ٢، ص ٨٢

[٥] - همان، ج ١، ص ٣٠٦