مى‌كند، به شخصيّت، افكار و اعمال او احترام مى‌گذارد، به نشاط و غذاى روحى او و ديگر اعضاى خانواده مى‌رسد، در امور خانه و زندگى مشترك با همسر و فرزندان خود مشورت مى‌كند و به آنها بال و پر مى‌دهد. زن وظيفه‌شناس نيز به نظريات شوهر احترام مى‌گذارد، از او اطاعت مى‌كند، از صفات خوب او تشكّر كرده، و با او مدارا مى‌كند، از توقّع خود مى‌كاهد، و در حفظ مال، ناموس و آبروى شوهر مى‌كوشد.

د- تربيت اولاد

نمود ديگر مسؤوليت‌پذيرى، در تربيت اولاد آشكار مى‌شود؛ زن و شوهر وظيفه‌شناس، در تربيت صحيح و اسلامى فرزندان خود نهايت تلاش را به كار مى‌گيرند و در تمام مراحل رشد فرزند، دوران حمل، شيرخوارگى و پس از آن خود را نسبت به تربيت صحيح اولاد مسؤول دانسته و دستوراتى را كه اسلام براى تربيت صحيح فرزند ارائه نموده، اجرا مى‌كنند.

اهميّت اين مسؤوليت به اندازه‌اى است كه امام سجّاد ٧ از خداوند سبحان براى اداى اين تكليف استمداد طلبيده، عرض مى‌كند:

«... وَ اعِنّى‌ عَلى‌ تَرْبِيَتِهِمْ وَ تَأْديبِهِمْ وَ بِرِّهِمْ»[١]

[بار خدايا] مرا در تربيت، تأديب و نيكى به فرزندانم يارى كن.

و نيز آن حضرت در بيان حق فرزند نسبت به پدر و مادر مى‌فرمايد:

«وَ امَّا حَقُّ وَلَدِكَ فَانْ تَعْلَمَ انَّهُ مِنْكَ وَ مُضافٌ الَيْكَ فى‌ عاجِلِ الدُّنْيا بِخَيْرِهِ وَ شَرِّهِ وَ انَّكَ مَسْؤُولٌ عَمَّا وَلَّيْتَهُ بِهِ مِنْ حُسْنِ الْادَبِ»[٢]

حقّ فرزند بر تو، اين است كه بدانى وجود او از توست و نيك و بدهاى او در اين دنيا به تو وابسته است و بدانى كه در سرپرستى او مسؤولى، و موظّفى او را به آداب و اخلاق پسنديده پرورش دهى.

[١] - صحيفه سجاديه، دعاى مكارم الاخلاق

[٢] - مكارم الاخلاق، ص ٤٢١