پدر و مادر در تربيت و شكوفايى استعداد دينى كودك مسؤوليت بزرگى به عهده دارند و بايستى نكات دقيق تربيتى و آموزشى را رعايت كنند. در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

الف- آغاز تربيت دينى‌

از زمان پيوند زناشويى مرد و زن، امورى در تربيت كودك (آينده آنان) مؤثّر خواهد بود. از اين رو، چگونگى انتخاب همسر از جهات: ديندارى، حسن خلق، زيبايى، شادابى، اصالت خانوادگى، و نيز دورى جستن از ازدواج با خويشاوندان نزديك و زنان كم هوش، رواياتى از پيشوايان دين نقل شده است‌[١] و از تأثيرگذارى اخلاق، رفتار و وراثت آنان بر روحيه فرزندان و كيفيت تربيتشان سخن رفته است. پيامبر اسلام ٦ فرمود:

«انْظُرْ فى اىِّ شَىْ‌ءٍ تَضَعُ وَلَدَكَ فَانَّ الْعِرْقَ دَسَّاسٌ»[٢]

بنگر فرزندت را در چه جايگاهى قرار مى‌دهى؛ زيرا صفات ارثى به كودك منتقل مى‌شود.

در اسلام، به مراقبتهاى پيش از تولّد، عنايتى ويژه شده و دستورهايى از قبيل، ذكر نام خدا هنگام آميزش، به ياد غير نبودن، با تمام وجود به يكديگر سرگرم بودن، افكار و انديشه ناصواب نداشتن، دعا براى داشتن نسلى صالح و پاك، داشتن ايده‌هاى عالىِ انسانى و غيره، از جمله توصيه‌هاى اين دوره است.

از اين رو، زمان تربيت كودك را بايد از زمان تصميم‌گيرى ازدواج مرد و زن و سپس از زمان انعقاد نطفه تا زمان تولّد، در نظر گرفت. توجّه به رشد كودك در مرحله پيش از تولد، از مهمترين و حساسترين دوره‌هاى رشد است و تا حدود قابل ملاحظه‌اى ساختمان روانى و جسمانى كودك در اين زمان پى‌ريزى مى‌شود.

[١] - ر. ك. محجة البيضا، ج ٣، ص ٨٤- ٩٤ و كتب روايى ديگر

[٢] - كودك، فلسفى، ج ١، ص ٦٤، به نقل از المستطرف، ج ٢، ص ٢١٨