محبت زن به شوهرش نيز موجب استحكام روابط زناشويى خواهد بود. در سخنان پيشوايان دين به زنان سفارش شده كه با محبّت و مهربانى، رضايت و خشنودى شوهر را به دست آورند. پيامبر اكرم ٦ فرمود:

آيا مى‌خواهيد بهترين زنان بهشتى را به شما معرّفى كنم؟ زنى كه وَلود (زايا) و مهربان باشد، هرگاه شوهر را بيازارد، يا شوهر به او آزارى رساند به پوزش و عذرخواهى نزد شوهر آيد، دست او را بگيرد و بگويد: به خدا تا تو راضى نشوى، خواب به چشم من نخواهد رفت.[١]

٣- گذشت و بخشش‌

يكى ديگر از عوامل سعادت خانواده كه تأثير زيادى در ايجاد جوّ تفاهم ميان زن و شوهر و حُسن روابط خانوادگى دارد، گذشت آنها نسبت به يكديگر است.

بطور طبيعى هر انسانى لغزشها و اشتباهاتى دارد كه نشانگر نقص ذاتى اوست و جز با گذشت زمان و كسب تجارب فراوان، برطرف نمى‌شود. زندگى خانوادگى نيز از اين قاعده بيرون نيست. اگر خطاها و اشتباهات تعقيب گردد و هر روز به رخ كشيده شود، آسايش و آرامش محيط خانه به اختلاف، عيبجويى، نزاع و كشمكش تبديل خواهد شد.

زن فداكار و علاقه‌مند به زندگى، از لغزش شوهرش مى‌گذرد و عذرش را مى‌پذيرد و به اين وسيله بر محبّت شوهرش مى‌افزايد. پيامبر اكرم ٦ فرمود:

«انَّ مِنْ شَرِّ نِسائِكُمْ ... [مَنْ‌] لا تَقْبَلُ مِنْهُ عُذْراً وَ لا تَغْفِرُ لَهُ ذَنْباً»[٢]

بدترين زنان، زنى است كه عذر شوهرش را نمى‌پذيرد و خطاهايش را نمى‌بخشد.

اهميّت گذشت‌

گذشت هر يك از زن و شوهر از لغزشها و كارهاى ناپسند ديگرى، در محيط خانواده از چنان اهميّتى برخوردار است كه بى‌توجّهى نسبت به آن، جوّ صميميّت و آسايش حاكم بر خانواده را به محيط اضطراب، بدبينى، عصبانيت و عيبجويى مستمرّ هر يك از

[١] - مستدرك الوسائل، ج ١٤، ص ٢٣٨

[٢] - بحارالانوار، ج ١٠٣، ص ٢٣٥