اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ٥٢ - ٢ - مهربانى و محبت

قرار داده است. زنى كه از اين موهبت بى‌بهره باشد، همواره با حسرت تمام درصدد جبران اين كمبود روحى خواهد بود. امام صادق ٧ فرمود:

«انَّ الْمَرْأَةَ خُلِقَتْ مِنَ الرَّجُلِ وَ انَّما هِمَّتُها فِى الرِّجالِ، فَأَحِبُّوا نِساءَكُمْ»[١]

همانا زن از مرد آفريده شده، و توجه او به مردان معطوف است، پس زنانتان را دوست بداريد.

محبّت بايد از درون آدمى سرچشمه گيرد و از صميم قلب برخيزد، تا در قلب ديگرى اثر بگذارد، با اين حال، اظهار محبت و ابراز آن به دو صورت انجام مى‌گيرد: ابراز محبّت عملى كه در برخورد ملايم و محبت‌آميز فرد نمايان مى‌شود و بدين‌گونه زن، محبت مرد نسبت به خود را از رفتار او درمى‌يابد. ديگرى ابراز محبّت زبانى و گفتارى كه نقش ويژه‌اى در تحكيم پيوند خانوادگى دارد.

زن به ابراز محبت زبانى شوهر نياز دارد و به وسيله آن از محبّت قلبى شوهر نسبت به خود اطمينان يافته، آرامش خاطر پيدا مى‌كند و هرگز شيرينى آن را فراموش نمى‌كند.

پيامبر اكرم ٦ فرمود:

«قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأَةِ انِّى احِبُّكِ لا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها ابَداً»[٢]

سخن مرد به همسرش كه «دوستت دارم» هرگز از قلبش بيرون نخواهد رفت.

ابراز محبّت به همسر نشانگر رشد ايمان و انسانيت است. امام صادق ٧ در اين زمينه فرمود:

«الْعَبْدُ كُلَّمَا ازْدادَ لِلنِّساءِ حُبّاً ازْدادَ فِى الْايمانِ فَضْلًا»[٣]

هر اندازه محبّت انسان به همسر بيشتر شود، ايمان او افزونتر خواهد شد.

همان‌گونه كه محبّت مرد به همسرش مايه خوشبختى خانواده است، مهربانى و

[١] - بحارالأنوار، ج ١٠٣، ص ٢٢٦

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١٤، ص ١٠

[٣] - همان، ص ١١