وقتى مادر، نوزاد خود را در آغوش مى‌گيرد و موجبات راحتى او را فراهم مى‌كند، نخستين درس مهرورزى را به او مى‌آموزد. براى آنكه حيات كودك سرآغاز خوبى داشته باشد، لازم است از محبّت و اطمينان سيراب شود.[١]

كودكانى كه در محيط خانه و خانواده از محبت والدين به اندازه كافى برخوردارند، اغلب از كودكانى كه با بهداشت و تغذيه خوب در محيط سرد و بى‌عاطفه پرورش يافته‌اند، سالمتر و باهوشترند.

كودكى كه از محبت خانوادگى محروم است، براى جلب آن به سوى ديگران كشيده مى‌شود، سعى دارد به هر گونه‌اى نظر ديگران را به خود جلب كند و حتى در مواردى خود را مظلوم نشان دهد، تسليم خواسته‌هاى بحق يا نامشروع ديگران شود و اين خود رمز بسيارى از انحرافات در افراد است.[٢]

محبت به كودك، مايه رشد شخصيت انسانى و تأمين نيازمنديهاى روحى او مى‌گردد.

در روايات توصيه شده است كه پدر و مادر به كودكان محبت كنند و آنان را مورد ترحّم قرار دهند. پيامبر اكرم ٦ فرمود:

«احِبُّوا الصِّبْيانَ وَارْحَمُوهُمْ»[٣]

كودكان را دوست بداريد و نسبت به آنها مهربان باشيد.

امام صادق ٧ فرمود:

«انَّ اللَّهَ لَيَرْحَمُ الْعَبْدَ لِشِدَّةِ حُبِّهِ لِوَلَدِهِ»[٤]

خداوند به انسان به خاطر شدّت محبتش به فرزند، ترحّم مى‌كند.

محبت ورزيدن به كودك بايد در رفتار و گفتار پدر و مادر و مربّيان تربيتى تجلّى پيدا كند. بوسيدن، در آغوش گرفتن، تبسّم، نوازش و دست بر سر و صورت كودك كشيدن از

[١] - سالهاى حساس رشد، مريم امينايى، ص ١٠٧، چاپ پنگوئن

[٢] - تربيت و بازسازى كودكان، على قائمى، ص ١٨١، انتشارات دفتر تبليغات اسلامى قم

[٣] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٠١

[٤] - همان