يكى از عوامل مهم تربيت و رشد كودك، محبّت است. محبّت و ابراز عواطف پدر و مادر و ديگر مربيان نسبت به كودكان، بسيارى از مشكلات و ناسازگاريها را حل مى‌كند و موجب الفت و دوستى مى‌گردد. اينك نكاتى را درباره محبت به كودك يادآور مى‌شويم.

الف- نياز كودك به محبّت‌

كودك بيش از هر كس تشنه محبّت پدر، لبخند مادر و نوازش مربّى است.

تأمين نيازهاى عاطفى كودكان بايد بطور جدّى پيگيرى شود. پيامبر اكرم ٦ به بازى و حركات طبيعى كودكان حتى در لحظات عبادت اهميت مى‌داد و آنان را از محبت محروم نمى‌كرد.

عبدالله بن شداد گويد:

پبامبر ٦ در مسجد با مردم نماز مى‌خواند. امام حسين ٧- كه كودكى خردسال بود- به مسجد آمد و هنگامى كه پيامبر ٦ در سجده بود، بر گردن ايشان سوار شد. پيامبر ٦ سجده را طولانى كرد، بگونه‌اى كه مردم گمان كردند پيشامدى رخ داده است. بعد از پايان نماز، مردم به آن حضرت عرض كردند: سجده را بقدرى طولانى كرديد كه ما تصوّر كرديم حادثه‌اى رخ داده است. پيامبر ٦ فرمود: فرزندم- حسين- بر دوش من سوار شد، نخواستم پيش از آنكه به مقصود برسد، شتابزدگى كنم.[١]

ب- اهميت و مظاهر محبت به كودك‌

تأمين محبت كودك، همانند تغذيه بدنى و برآوردن نيازهاى جسمانى وى از اهميّت بسزايى برخوردار است. غذاى روحى و عاطفى بيش از غذاى مادى در رشد و نمو كودك نقش دارد.

بدون شك اساس اوّليه محبّت، لذّتى است كه با تحريك مناطق حسّاس بدن، گرمى بدن مادر، شير خوردن از پستان مادر و نوازش كردن و غنودن در آغوش مادر همراه مى‌باشد.[٢]

[١] - محجّة البيضا، ج ٣، ص ٤٣٧

[٢] - اصول روان‌شناسى، نرمان ل. مان، ترجمه و اقتباس محمود ساعتچى، ج ١، ص ٤٤٨، انتشارات امير كبير، ١٣٦٦