توسعه بر خانواده به معناى رفتار بر اساس اقتصاد و ميانه‌روى است، نه اسراف و تبذير و نه اقتار و اكتفا در حدّ زنده ماندن. از امام رضا ٧ درباره نفقه خانواده سؤال شد، ايشان پاسخ داد: نفقه بر خانواده بين دو مكروه است. پرسيدند: آن دو مكروه چيست؟ فرمود: خداوند اسراف و اقتار را دوست ندارد.[١] سپس اين آيه شريفه را تلاوت نمود:

«وَالَّذينَ إِذا انْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً»[٢]

و كسانى كه هرگاه انفاق كنند، نه اسراف مى‌نمايند و نه سخت‌گيرى؛ بلكه در ميان اين دو، حدّ اعتدالى دارند.

مردى كه با داشتن قدرت مالى، به تهيّه امكانات مناسب زندگى و تنوّع و فراخىِ آن اقدام نكند، خوشى و آسايش را از خانواده سلب مى‌كند و زمينه بدبينى و بيزارى از او فراهم مى‌شود.

حضرت رضا ٧ فرمود:

«يَنْبَغى‌ لِلرَّجُلِ انْ يُوَسِّعَ عَلى‌ عِيالِهِ لِئَلَّا يَتَمَنَّوا مَوْتَهُ»[٣]

شايسته است كه مرد بر خانواده‌اش توسعه دهد، تا آنان آرزوى مرگ او را نكنند.

توسعه امكانات زندگى بايد متناسب با استطاعت و درآمد مالى مرد باشد، نه آنكه همسر و ديگر اعضاى خانواده، چنان پرتوقّع باشند كه مرد به رنج و زحمت بيفتد و گرفتار مشكل مالى و وام خواهى گردد. پيامبر اكرم ٦ در اين باره فرمود:

«إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَأْخُذُ بِأَدَبِ اللَّهِ، إِذا أَوْسَعَ‌اللَّهُ عَلَيْهِ اتَّسَعَ وَ إِذا أَمْسَكَ عَنْهُ أَمْسَكَ»[٤]

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٦٢

[٢] - فرقان( ٢٥)، آيه ٦٧

[٣] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٤٩

[٤] - بحارالأنوار، ج ٧٧، ص ١٥٧