ارضاى غرايز در محيط خانواده، داراى فوايد فردى و اجتماعى فراوان است. ايجاد توانايى بيشتر براى حفظ عفت، پيشگيرى از ابتلا به بيماريهاى روحى و ناراحتيهاى روانى عميق- كه از عقده جنسى ناشى مى‌شود- تحكيم علاقه زناشويى زن و مرد و تداوم محبّت‌آميز زندگى خانوادگى، از آثار تأمين نيازهاى جنسى است.

ج- آراستگى همسر:

زيبادوستى و زيباطلبى از امور فطرى انسانهاست. هر انسانى از زيبايى و آراستگى لذّت مى‌برد و ژوليدگى و زشتى را بر خود روا نمى‌دارد. يكى از راههاى عفيف ماندن زن و مرد آن است كه هر يك خود را براى ديگرى بيارايد. لباس تميزتر، آرايش بيشتر، خوشخويى و خوشبويى افزونتر، زيبايى و نشاط محيط خانواده را دوچندان مى‌كند. از اين رو، زياد سفارش شده است كه زن، براى همسرش آرايش كند. امام صادق ٧ فرمود:

«وَ لا يَنْبَغى‌ لِلْمَرْأَةِ أَنْ تُعَطِّلَ نَفْسَها وَ لَوْ انْ تَعَلَّقَ فى‌ عُنُقِها قِلادَةً وَ لا يَنْبَغى‌ انْ تَدَعَ يَدَها مِنَ الْخِضابِ وَ لَوْ انْ تَمْسَحَها مَسْحاً بِالْحَناءِ وَ انْ كانَتْ مُسِنَّةً»[٢]

شايسته نيست زن، خود را [بدون زينت‌] رها كند، گر چه با آويزان كردن گردنبندى باشد و سزاوار نيست دستش را بدون رنگ بگذارد، اگر چه با كمى حنا باشد، هر چند آن زن سالخورده باشد.

در مقابل، زن نيز از شوهرش انتظار دارد كه به وضع ظاهرى خود رسيدگى كند؛ لباس پاكيزه بپوشد، بوى خوش استعمال كند و همواره آراسته و زيبا باشد. اين آراستگى نقش بسزايى در پاكدامنى زن خواهد داشت؛ و در مقابل، بى‌توجهى مرد به آراستگى و نظافت، بتدريج زمينه تباهى و بى‌عفتى را در همسرش ايجاد خواهد كرد. رسول خدا ٦ مى‌فرمايد:

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٤، ص ١١٢

[٢] - همان، ص ١١٨