نماز گنجينه رمز و راز - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٧
مصيبتها و در زندگى جمعىاش، گاه با حوادث تحولآفرين مانند حركت عمومى به سوى جهاد يا انفاق يا كمك به نيازمندان، به عامل ذكر نزديك مىشود و گاه با سرگرمىهاى هوسآلود و غرق شدن در سرخوشى و اشرافيگرى و عيشبارگى، از آن دور مىافتد. عنصرى كه مىتواند در همه اين احوال او را به بهشت «ذكر» نزديك يا نزديكتر كند، نماز است.
نماز در حالات آمادگى روحى، به آدمى عروج و حال و حضور بيشتر مىبخشد و در غفلت، ١ حالات غفلت و ناآمادگى، در گوش او زنگ آماده باش مىنوازد و او را به آن وادى نورانى نزديك مىسازد. لذا نماز در هيچ حالى نبايد ترك شود؛ در عين شدت و محنت، در بحبوحه ميدان جهاد، در هنگام فراغ و آسايش، و حتى در ميان محيط لجنآلودى كه انسان با هوسها و كينهها و شهوتها و خودخواهىها، پيرامون خود پديد آورده است. نماز يك شربت مقوى و شفابخش است، بايد آن را با دل و جان خود نوشيد و از هر نقطه كه در آن واقع شدهايم، يك گام يا يك ميدان به بهشت رضوان نزديك شد.
از اين روست كه نه حىّ على الجهاد و نه حىّ على الصّوم و نه حىّ على الانفاق نگفتهاند، ولى در هر روز بارها سرودهاند: حىّ على الصلوة.
در دوران انقلاب و جنگ تحميلى، نماز ما را در حركتمان مصممتر و نيرومندتر مىكرد و امروز كه غفلت، ١ خطر غفلت و عيشبارگى و آرزوهاى حقير و تنگنظرانه و عادتها و روزمرهگىها ما را تهديد مىكند، نماز به ما مصونيت مىبخشد و بنبستهاى پندارى را مىشكند و راه ما را روشن و افق را درخشان مىسازد. اين تنها برگى از كتاب مناقب نماز است و همين براى به راه انداختن حركتى جدىتر از گذشته، مىتواند انگيزهاى ژرف و كارآمد پديد آورد.