نمازگزار، با ايجاد فضاى تقدّس و معنويّت در پيرامون نمازگزار «١» كه موجب دورى او و ديگران از گناه است و با درسهاى معرفتى گوناگون كه در الفاظ و اذكار آن نهفته است، بسى بيش از صرفاً يك وظيفه شخصى و در واقع، نقش كليدى در اداره فرد و جامعه است.
تأكيدهاى بليغى كه بر گزاردن اين واجب شده، و حتى پدر و مادر موظّف شده‌اند كه فرزند خود را از دوران كودكى با آن مأنوس سازند، «٢» در ميان همه واجبات دينى بى‌نظير است و اين به خاطر نماز، ١ نقش استثنايى نماز در تنظيم انگيزه‌هاى روانى فرد و تأمين فضاى مساعد براى تحمّل بارهاى سنگين وظيفه در جامعه است.
برترين عمل‌ با توجه به همه اين جهات، به حق بايد نماز را برترين اعمال دانست و صلاى «حى على خير العمل» را در بانگ نماز، سخنى حكمت‌آميز به حساب آورد؛ نماز است كه مايه‌هاى لازم ايثار و گذشت و توكّل وتعبّد را كه پشتوانه حتمى واجبات پر خطر و دشوارى همچون جهاد و نهى از منكر و زكات است، در روح آدمى پديد مى‌آورد و او را شجاعانه بدان ميدانها گسيل مى‌دارد.