سوزاندن ريشه تكبر نماز، آنگاه كه با حال و حضور و آداب، گزارده شود روح آدمى را به نيازمندى ذاتى وى آشنا مى‌سازد و ريشه كبر و تفاخر و جبروت موهوم را در درون او مى‌سوزاند. خشوع در برابر پروردگار، نور بصيرت را بر دل او مى‌تاباند و سايه وهم‌آلود خودبزرگ‌بينى را از آن مى‌زدايد:
«فَرَضَ اللَّهُ الْايمانَ تَطْهيراً مِنَ الشِّرْكِ وَالصَّلاةَ تَنْزيهاً عَنِ الْكِبْرِ ... «١»» چه نيكو است به سخن پيشواى پرهيزكاران و امير مؤمنان عليه‌السلام گوش فرا دهيم و نماز، ١ ستايش نماز را در سالى كه مزين به نام والاى اوست، از بيان ستوده او بشنويم. در نهج‌البلاغه چنين آمده است: «وَ عَنْ ذلِكَ ما حَرَسَ اللَّهُ عِبادَهُ الْمُؤْمِنينَ بِالصَّلَواتِ وَالزَّكَواتِ وَ مُجاهَدَةِ الصِّيامِ فِى الْايَّامِ الْمَفْرُوضاتِ، تَسْكيناً لِاطْرافِهِمْ وَ تَخْشيعاً لِابْصارِهِمْ وَ تَذْليلًا لِنُفُوسِهِمْ وَ اذْهاباً لِلْخُيَلاءِ عَنْهُمْ ...» «٢» يعنى: خداوند مؤمن، ١ بندگان مؤمن را با نمازها و زكاتها و روزه‌هاى دشوار از كبر و خودبينى محافظت و حراست مى‌كند، به پيكر آنان آرامش مى‌بخشد، به ديدگان آنان فروتنى مى‌دهد، نفس آنان را رام مى‌سازد، دلهاى آنان را افتادگى مى‌آموزد و خودبينى را از آنان دور مى‌كند.
نماز و نيايش، ١ نقش برجسته نماز و نيايش‌ در كشور اسلامى ما همه مردم، ١ آحاد مردم به ويژه بلندپايگان علمى و اجتماعى‌