نماز گنجينه رمز و راز - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٠
خرد و قدرت بر تصميمگيرى و انتخاب، دو بال تواناى اويند ... و رسولان الهى راهنمايان و اميددهندگان و كمككنندگان به او.
اما او با اين حال مىتواند تسليم ضعفها و هوسها و خودخواهىها يا جهلها و غفلتها و عادتهاى خود شود و خود را از همه آن بشارتها و اميدها و معراجها محروم سازد. اين همان است كه آن را بايد «فسادپذيرى انسان» ناميد «١» و همان است كه در عمر دراز بشريت و نيز در عمر هر يك از بشر، ١ آحاد بشر، بزرگترين مصيبت او و خطرناكترين تهديد به شمار رفته است و مىرود. براى پيشگيرى و نيز درمان اين آفت بزرگ، دين خدا «ذكر» را به انسان آموخته است.
ذكر يعنى حقيقت را به ياد آوردن، خود را در برابر خدا يافتن، به او گوش سپردن و به او دل دادن. يعنى از دلمشغولىهايى كه آدمى را اسير وسوسه هوسها مىكند، يا ميل به برترىجويى و كينورزى و آزمندى او را ارضاء مىسازد، خود را رها ساختن؛ يعنى او را از جهنمى كه براى خود فراهم كرده است، به بهشت صفا و انس و بهجت و امن بردن. و نماز با تركيب دل و زبان و حركت، نابترين و كاملترين نمونه و وسيله ذكر است. «٢» انسان در زندگى شخصىاش، گاه بر اثر محنتها و شدتها و مصيبتها و در زندگى جمعىاش، گاه با حوادث تحولآفرين مانند حركت عمومى بهسوى جهاد يا انفاق يا كمك به نيازمندان، به عامل ذكر نزديك مىشود و گاه با